پس از انقلاب سر ویلیام جونز، آنچه بر حسب سنت، فقه‌اللغه‌ی تاریخی نامیده می‌شد، به دانش تازه‌ای به نام فقه‌اللغه‌ی تاریخی-تطبیقی تغییر هویت داد. این روش جدید در مطالعه‌ی تاریخ زبان‌ها، پس از انقلاب فردینان دو سوسور و معرفی دانش نوین زبان‌شناسی، به تدریج و با شکل‌بندی تازه‌ای، به بخشی از زبان‌شناسی مبدل شد و به زبان‌شناسی تاریخی تغییر نام داد. کتاب حاضر، یکی از شاخص‌ترین نوشته‌ها در زمانه‌ی حیات فقه‌اللغه‌ی تاریخی-تطبیقی است و معلوم می‌کند، زبان‌شناسی جدید تا چه میزان، تحت تاثیر آرای متفکران آن زمانه شکل گرفته است.