زبان‌شناسی پیکره‌ای که با پیدایش و توسعه تدریجی پیکره‌های زبانی در سه دهه پایانی قرن بیستم میلادی بوجود آمده شاخه‌ای از مطالعات علمی زبان را تشکیل می‌دهد که هم اکنون به یکی از راهبردهای مهم و عملی برای تحلیل داده‌ها و مسائل زبانی تبدیل شده است. زبان‌شناسی پیکره‌ای، با تحلیل حجم‌های بسیار بزرگی از متون زبانی به صورت الکترونیکی، قادر به پشتیبانی و تایید احکام و فرضیه‌هایی است که در خصوص زبان ارائه می‌شود به عبارت دیگر، زبان‌شناسی پیکره‌ای مبنایی روش‌شناختی برای رصد مطالعات و پژوهش‌های زبانی است. از زبان‌شناسی پیکره‌ای در حوزه‌هایی همچون فرهنگ‌نگاری، مطالعات تطبیقی و ترجمه، آموزش و یادگیری زبان، سبک‌شناسی و مطالعات ادبی، انواع مطالعات گفتمانی و ... بهره‌گیری می‌شود. اولین همایش ملی زبان‌شناسی پیکره‌ای، در سال 1394 در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی توسط انجمن زبان‌شناسی ایران برگزار شد. برای این همایش 24 مقاله از تمامی محورهای همایش و دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی سراسر ایران به دبیرخانۀ همایش ارسال شد. پس از داوری 10 مقاله برای سخنرانی و چاپ انتخاب شدند.