زبان‌شناسی پیکره‌ای شاخه مطالعاتی است که پدیده‌های زبانی را با بررسی حجم وسیعی از داده‌های طبیعی زبانی ذخیره شده در پایگاه‌های داده مطالعه می‌کند. زبان‌شناسی پیکره‌ای با بررسی داده‌های زبانی قابل جستجو توسط ماشین هم می‌تواند به کشف روال‌ها و بسیاری از قواعد پنهان زبانی بپردازد و هم قادر است با شواهد مستدل فرضیه‌ها و نظریات زبان‌شناختی را رد یا تایید نماید. از همین رو بسیاری از زبان‌شناسان آن را تنها یک روش پژوهشی می‌دانند؛ اما برخی دیگر پا را فراتر نهاده، از آن به عنوان یک رویکرد زبان‌شناختی یاد می‌کنند. علاوه بر زبان‌شناسی نظری، امروزه پیکره‌های زبانی برای بسیاری از حوزه‌های پژهشی زبان‌محور دیگر مانند آموزش زبان، فرهنگ‌نگاری، مطالعات ترجمه و پردازش زبان طبیعی نیز از ابزارهای راهبردی بسیار ضروری به شمار می‌رونند. همچنین با توجه به نقش ارتباطی منحصر به فرد زبان، دسترسی به حجم وسیع داده‌های طبیعی زبان و امکان پایش و بررسی حداکثری آن‌ها سبب شده است تا امکانات این رشته مطالعاتی در بسیاری از حوزه‌های بین رشته‌ای دیگر نیز سودمند باشد.