نظام‌های نوشتاری زبان‌های گوناگون برای ثبت دقیق ویژگی‌های آن‌ها ناکار آمدند و نظام نوشتاری زبان فارسی نیز از این امر مستثنا نیست. خطوطی برای این منظور مناسب‌اند که در اصلاح آوایی باشند، یعنی بین آوا و نویسه در آن‌ها رابطه یک به یک برقرار باشد. دو خط آوایی شناخته شده برای ثبت دقیق زبان‌ها عبارت‌اند از الفبای آوایی آمریکای شمالی و الفبای آوایی بین‌المللی که هر دو با اهداف متفاوت برای ثبت ویژگی‌های زبان‌شناختی زبان فارسی استفاده شده و می‌شوند. کتاب حاضر ضمن معرفی نشانه‌های این خطوط آوایی برای ثبت زبان فارسی معیار و اشاره به تفاوت آوانویسی/واج‌نویسی با حرف‌نویسی که عموما برای ثبت اطلاعات کتابنامه‌ای و ثبت جای‌نام‌ها به کار گرفته می‌شود، نظام آوایی این زبان را نیز که شناخت آن برای آوانویسی/واج‌نویسی ضروری است، در دو بخش عناصر زنجیری و زبر زنجیری و با تمرکز بر نشانه‌های مربوط به هر یک در الفبای آوایی بین‌المللی معرفی کرده است.