دستور تاریخی، توصیف تحولات زبان در ادوار مختلف تاریخی و روابط بین این تحولات است. در این فرهنگ، اصطلاحات رایج در دستور تاریخی زبان فارسی توصیف شده است. در ذیل هر مدخل، نمونه‌هایی از دوره‌های سه گانه زبان فارسی نقل گردیده است. تدوین این فرهنگ، کوششی است برای پیوند دو شاخه همزمانی و در زمانی زبان فارسی تا دانشجویان و پژوهشگران بتوانند از مطالعات تاریخ زبان فارسی آگاهی نسبی به دست آورند.