فارسی باستان یکی از زبان‌های ایرانی باستان است که در نواحی جنوب غربی ایران رواج داشته است. اسناد مکتوبی که از این زبان به جا مانده‌اند، کتیبه‌های شاهان هخامنشی است که به خط میخی نوشته شده و بیشتر آن‌ها در فارس، خوزستان، همدان و کرمانشاه حفظ شده‌اند. فارسی باستان را نیای زبان فارسی دانسته‌اند. بسیاری از زبان‌ها و گویش‌های رایج در مناطق جنوب و جنوب غرب ایران نیز بازمانده فارسی باستان‌اند. بدین ترتیب، بررسی مسائل زبان‌شناختی فارسی باستان برای شناخت تحولات زبان فارسی و نیز مطالعات گویش‌شناسی شایان توجه است. در این کتاب، دستور زبان فارسی باستان با رویکردی هم‌زمانی و بدون پرداختن به مباحث تاریخی-تطبیقی بررسی شده است تا دانشجویان بتوانند با مهم‌ترین ویژگی‌های زبان فارسی باستان آشنا شوند. این کتاب دارای پنج فصل است:1. نظام آوایی2. نظام نوشتاری3. اسم، صفت، ضمیر و قید4. فعل و مقولات آن5. ویژگی های نحوی. برخی اصطلاحات تخصصی زبان‌شناسی تاریخی در واژه‌نامه توصیفی معرفی شده‌اند.