کتاب حاضر می‌کوشد تا با استفاده از امکانات جدید مطالعه‌ی زبان و ادبیات در حوزه‌ی زبان‌شناسی ساخت‌گرا، به بررسی زبان‌شناختی نظم به عنوان گونه‌ای از ادب فارسی بپردازد. هدف اول آن است که ثابت شود آن چه تا کنون تحت عنوان "فنون بلاغت" در توصیف و تحلیل صناعات ادبی به کار رفته است، بر مبنایی علمی استوار نیست. هدف دوم توصیف و طبقه‌بندی صناعات ادبی وابسته به نظم بر مبنای پیکره‌ای از نمونه‌های ادبی فارسی است.