کتاب حاضر، به معرفی فرضیه‌ای تازه در مطالعه‌ی نشانه‌شناسی ادبیات می‌پردازد. نویسنده به دنبال آن است تا بر حسب درک انسان از نشانه‌ها به سراغ شکل جدیدی از مطالعه‌ی نشانه‌های زبان برود و معلوم کند. نوعی فرضیه‌ی مبتنی بر درک انسان و لایه‌های بافتی پیش روی وی، چگونه می‌تواند در نشانه‌شناسی ادبیات کارآیی بیابد. این کتاب را می‌توان درسنامه‌ای مقدماتی در این حوزه دانست که مخاطبانش را دانش‌پژوهان در رشته‌های زبان‌شناسی و مطالعات ادب فارسی تشکیل می‌دهند.