کتاب حاضر یکی از مهم‌ترین منابع کلاسیک در حوزۀ مطالعه‌ی معنی و نشانه‌شناسی است. از زمان انتشار نخستین چاپ این نوشته نزدیک به یک قرن می‌گذرد و با وجود این، مطالبی که نویسندگان کتاب در اختیار خواننده قرار می‌دهند، حاوی نکاتی است که هنوز قابل تأمل می‌نمایند. کانون توجه مؤلفان کتاب نشانه در زبان است. اینان نشانه‌های زبان را به دلیل ماهیت قراردادی بودن‌شان، نماد می‌نامند و در قالب نظریه‌ای ارجاعی و مبتنی بر بافت، دانش تازه‌ای را معرفی می‌کنند که نمادگرایی می‌نامند. این اصطلاح را باید هم‌معنی و مترادف اصطلاح نماد‌شناسی فرض کرد. مجموعۀ وسیعی از آرای مطرح شده در کتاب حاضر، به تدریج به بدیهات مطالعۀ معنی در زبان مبدل شده‌اند،به گونه‌ای که محال بتوان درسنامه‌ای را در حوزۀ معنی‌شناسی امروز یافت که با نادیده‌گرفتن این اندیشه‌ها به رشتۀ تحریر درآمده باشد.